Osada Pniowiec znajduje się około 5 km od Tarnowskich Gór, stanowiąc nową dzielnicę tego miasta. Pierwsza zachowana o niej data pochodzi z 15 kwietnia 1415 roku, wskazują iż weszła ona w skład powstałej wtedy parafii starotarnowickiej. Miejscowość początkowo należała do dziedzica Starych Tarnowic, Mikołaja Włodko. W XVI wieku także do pana w Starych Tarnowicach Mikołaja Wrochema, by w końcu, po długim czasie, znaleźć się w rękach hrabiego Donnersmarcka z Nakła Śląskiego. Jak niemal na całej ziemi bytomsko-tarnogórskiej, również i na polach pniowieckich bito szyby kopalniane w poszukiwaniu rud metali szlachetnych. W drugiej połowie XVI stulecia naliczono ich tutaj 92.

Pniowiec posiada własny herb urobiony od swej nazwy: ścięty pień drzewa i wbita weń siekierę. Widzimy go na pieczęci gminnej (31mm) z napisem: Zarząd Gminy (Pniowiec pow. Tarnowskie Góry). Herb ten oddany w kolorach mógł mieć złoty pniak, srebrną siekierę ze złotym drzewcem na niebieskim tle. W 1883 roku wieś tę zamieszkiwało 491 ludzi, zaś w 1926 w 143 domach było ich już 1085.

Pierwsza szkoła w Pniowcu powstała w 1882 roku. Była jednoklasowa i znajdowała się w domu prywatnym Antoniego Śmieszka. Opiekunem tej szkoły był hrabia Hugo Henckel von Donnersmarck z Nakła Śląskiego. Trzy lata później na szkołę wynajęto cały budynek od Pawła Szeji. Własny gmach otrzymała ta placówka w 1899 roku. Zachowała się kronika pniowieckiej szkoły, prowadzona od 1882 roku. Jest paginowana i posiada umieszczone na bokach podtytuły, czyli prowadzona była bardzo fachowo. Nowy rozdział w tej szkole zaczął się od 1922 roku.

Ponieważ dzieci stale przybywało, musiano myśleć o rozbudowie szkoły. 27 września 1938 roku rozpoczęto pierwsze w tym względzie prace. Dzieci pobierały wówczas naukę w salach wynajętych u obywateli: Hakuby i Burzyka. Notatka w kronice szkolnej podaje, że rozbudowa gmachu szkolnego szła szybko naprzód. Już w roku szkolnym 1939/40 miały się uczyć w rozbudowanej szkole. Jednak wybuch II wojny światowej przekreślił owe zamierzenia. Zostały one zrealizowane dopiero po zawierusze wojennej.

Mieszkańcy Pniowca już od dawna myśleli o posiadaniu własnego kościoła, a przynajmniej większej kaplicy. Pragnienia te nasiliły się zwłaszcza w połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. I chociaż od 1887 roku należeli do strzybnickiej parafii (wcześniej Rept i Starych Tarnowic) to jednak po tylu latach istnienia marzyli coraz mocniej, aby postawić na swoim.

Dnia 30 listopada 1957 roku w Sali Pawła Hakuby w Pniowcu, pod przewodnictwem ks. proboszcza Teodora Gałązki, zebrał się Komitet Budowy Kościoła. Była to przełomowa data w historii tej wioski. Aczkolwiek trzeba dodać, iż nieoficjalnie zaczęto sprawować w sali gospody państwa Hakuba  niektóre nabożeństwa już od 24 maja 1955 roku. 

20 października 1958 roku biskup sufragan katowicki Juliusz Bieniek, w związku z przeprowadzoną przez niego wizytacją kanoniczną w sąsiedniej Strzybnicy, udał się także do Pniowca, gdzie pokazano mu plac pod budowę nowego kościoła. Fakt ten jeszcze bardziej zmobilizował pniowiczan do posiadania własnej Świątyni.

Od 1964 roku odbywały się w Pniowcu regularne nabożeństwa w każdą niedzielę i święta. Dojeżdżali tutaj księża z parafii strzybnickiej.

Kuria Diecezjalna w Katowicach w 1972 roku przysłała do Pniowca osobnego kapłana. Był nim ks. Jerzy Goppek. Czynił on starania wokół powstania tu samodzielnej jednostki kościelnej. 15 marca 1981 roku erygowano urzędowo stację duszpasterską (lokalnie). Tego też roku otrzymano zezwolenie na budowę kościoła w Pniowcu. Projektantem nowej świątyni był mgr inż. arch. Szendzielorz. Kamień węgielny położono w 1982 roku. Kościół zbudowano w szybkim tempie, bo w ciągu 18 miesięcy. Jest on pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Wszechświata. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał 25 września 1983 roku ks. biskup Herbert Bednorz. Tego też dnia odprawiono w niej pierwszą uroczystość mszę św. Ks. Jerzy Gopek postarał się o najbardziej potrzebny sprzęt i paramenty liturgiczne.

W 1984 roku władze duchowne przysłały do Pniowca nowego proboszcza w osobie Józefa Czwienczka. Jemu parafia zawdzięcza wybudowanie probostwa oraz dalsze potrzebne wyposażenie kościoła. 

Z pniowiecką parafią stanowiły jedną całość domy zbudowane na terenie dawnego Tłuczykąta (dziś ulica Chemików). Jak podaje ks. mgr Franciszek Adamczak, na wschód od Pniowca wybudował sobie ongiś chatę robotnik leśny nazwiskiem Tłuczykąt. Kto miał do tego osadnika jakiś interes to szedł do Tłuczykta. Kiedy w pobliżu zbudowano jeszcze inne domki utrzymano dalej nazwę tej małej osady po pierwszym mieszkańcu. W 1882 roku mieszkało tu 275 osób. Natomiast aktualnie cała pniowiecka parafia liczy nieco ponad tysiąc wiernych. Po śmierci ks. Józefa Czwienczka, która nastąpiła w 1996 roku, kolejnym proboszczem parafii został ks. Tadeusz Deńczyk, który stara się należycie rozwijać to wszystko, co zapoczątkowali jego poprzednicy, a co prowadzi do dalszego rozwoju tej parafii. Ks. Tadeusz Deńczyk pełni też posługę ojca duchownego dla księży dekanatu starotarnowickiego.

Ks. dr Herbert Jeziorski; „Kościoły i parafie rzymskokatolickie na ziemi tarnogórskiej.”